၎င်းသည် တရုတ်-တိဗက်ဘာသာမိသားစု၏ တိဗက်-ဗမာအုပ်စုရှိ လိုလို-ဗမာခွဲအုပ်စုမှ ဗမာဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်သည်။
မြန်မာဘာသာ (ဗမာ: မြန်မာဘာသာ၊ MLCTS: mranmabhasa၊ IPA: [mjəmà bàðà]) သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ရုံးသုံးဘာသာစကားဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေက ဘာသာစကား၏ အင်္ဂလိပ်အမည်ကို မြန်မာဘာသာဟု တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသော်လည်း အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြောဆိုသူအများစုက ယင်းဘာသာစကားကို ဗမာဘာသာဟုပင် ရည်ညွှန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ 2007 ခုနှစ်တွင် ၎င်းကို လူ 34 သန်းက မိခင်ဘာသာစကားအဖြစ် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး၊ အဓိကအားဖြင့် ဗမာ (Burman) လူမျိုးနှင့် ဆက်စပ်တိုင်းရင်းသားအုပ်စုများဖြစ်ကာ၊ လူ 10 သန်းက ဒုတိယဘာသာစကားအဖြစ် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံနှင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများရှိ တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများဖြစ်သည်။ မြန်မာဘာသာသည် နိမ့်မြင့်သံရှိသော၊ အသံအနိမ့်အမြင့်အဆင့်ရှိသော၊ အသံလုံးအချိန်ကိုက်သော၊ အများအားဖြင့် အသံလုံးတစ်လုံးတည်းနှင့် ခွဲခြမ်းသုံးသပ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိသော ဘာသာစကားဖြစ်ပြီး၊ ကတ္တား-ကံ-ကြိယာ စကားလုံးအစီအစဉ်ကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်းသည် တရုတ်-တိဗက်ဘာသာမိသားစု၏ လိုလို-ဗမာအုပ်စုဝင်ဖြစ်သည်။ မြန်မာအက္ခရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ဗြဟ္မီစာရေးစနစ်မှ၊ ကဒမ္ဗ သို့မဟုတ် ပါလ္လဝမှ ဆင်းသက်လာသည်။