• ISO-kode: af

’n Wes-Germaanse taal uit die Indo-Europese taalfamilie

Afrikaans is ’n Wes-Germaanse taal wat in Suid-Afrika en Namibië gebruik word, met kleiner getalle sprekers in Botswana, Lesotho, Swaziland, Zimbabwe en Zambië. Weens die emigrasie van sommige wit Suid-Afrikaners is daar ongeveer 300 duisend Afrikaanssprekers in die Verenigde Koninkryk, en daar is ook gemeenskappe wat die taal praat in Perth in Australië, Toronto in Kanada en Auckland in Nieu-Seeland. Dit word deur meer as 6 miljoen mense as moedertaal en deur meer as 10 miljoen as tweede taal gebruik.

Afrikaans is ’n Indo-Europese Neder-Germaanse taal. Dit word as ’n amptelike taal van Suid-Afrika beskou. Die plaaslike naam van die taal is "Afrikaans" (Afrikaans), wat in Nederlands "Afrikaans" beteken. Daar is drie dialekte van Afrikaans, waarvan die noordoostelike taal (wat as ’n literêre taal in Transvaal ontwikkel het) die grondslag vir die geskrewe standaard vorm. In die Nederlandssprekende gebiede van Nederland, België en Suriname is daar ’n groter afwyking tussen die Afrikaans-Nederlandse dialekte en Standaardafrikaans.

Afrikaans was oorspronklik die dialek wat ontwikkel het onder die Protestantse Afrikaner-setlaars en die kontrakarbeiders of slawe wat tussen 1652 en 1705 deur die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie (Verenigde Oost-Indische Compagnie) na die Kaapstreek in die suidweste van Suid-Afrika gebring is. Die relatiewe meerderheid van hierdie vroeë setlaars was uit die Verenigde Provinsies (nou Nederland), maar daar was ook baie uit Duitsland, ’n aansienlike getal uit Frankryk, sommige uit Portugal, ’n paar uit Skotland en verskeie ander lande. Die kontrakarbeiders en slawe was Suid-Indiërs, Malawiërs en Malgasse, benewens die inheemse Khoi en Bosjesmanne.