זי איז אַ שפּראַך וואָס געהערט צו דער מערבֿדיקער גרופּע פֿונעם גערמאַנישן צווייג פֿון דער אינדאָ־אייראָפּעיִשער שפּראַך־משפּחה, און ווערט באַטראַכט ווי אַ באַזונדערע שפּראַך פֿון ייִדן.
די ייִדישע שפּראַך, אויך גערופֿן ייִדיש (ייִדיש, יידיש/אידיש, אידיש) (אויף ענגליש: Yiddish) איז, לויט דער אַראַבישער וועלט־ענציקלאָפּעדיע, די שפּראַך פֿון די ייִדן אין אייראָפּע, און זי האָט זיך אַנטוויקלט במשך פֿון דעם 10טן און 11טן יאָרהונדערט פֿון עטלעכע שפּראַכן, אַרײַנגערעכנט אַראַמיש, דײַטש, איטאַליעניש, פֿראַנצייזיש און העברעיִש. בערך 3 מיליאָן מענטשן רעדן זי איבער דער וועלט, מערסטנס אַשכּנזישע ייִדן. דער נאָמען ייִדיש איז ייִדיש פֿאַר דעם וואָרט „ייִדיש“, און קען זײַן אַ קירצונג פֿון „ייִדיש־טײַטש“ (דיש־טײַטש), אָדער דײַטש־ייִדיש.
אין אָנהייב איז זי געווען אַ דײַטשישער דיאַלעקט באַזונדער פֿאַר ייִדן אין אייראָפּע זינט דעם 10טן יאָרהונדערט. זי ווערט איצט געניצט אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן, בפֿרט אין ניו־יאָרק סיטי, צוליב דער אימיגראַציע פֿון אַשכּנזישע ייִדן אַהין. 80 פּראָצענט פֿון די ווערטער אין דער שפּראַך זײַנען פֿון דײַטשישן אָפּשטאַם, צוזאַמען מיט עטלעכע ווערטער פֿון העברעיִש און סלאַווישע שפּראַכן, בפֿרט פּויליש, נאָך דעם ווי ייִדן זײַנען אַנטלאָפֿן קיין פּוילן און מיזרח־אייראָפּע צוליב די קרייצצוגן. די ייִדישע שפּראַך ווערט געוויינטלעך געשריבן מיט העברעיִשע אותיות.
זי איז אַ שפּראַך וואָס מען רעדט אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן, ישׂראל, פּוילן, אַרגענטינע, בראַזיל, דעם פֿאַראייניקטן מלכות, רוסלאַנד, קאַנאַדע, אוקראַיִנע, בעלאַרוס, אונגערן, מעקסיקע, מאָלדאָווע, ליטע, בעלגיע, דײַטשלאַנד, אויסטראַליע, פֿראַנקרײַך און אַנדערע.
די צאָל רעדנער פֿון דער שפּראַך דערגרייכט 1762320 מענטשן. איר שריפֿט־סיסטעם איז דערייווד פֿון העברעיִשע אותיות. זי ווערט באַטראַכט ווי די אָפֿיציעלע שפּראַך פֿון דער דערקענטער ייִדישער מינאָריטעט אין שוועדן.
זי האָט נישט קיין אָפֿיציעלן אָרגאַן אָדער אינסטיטוציע וואָס רעגולירט זי. ייִדיש איז אַ דײַטשישע שפּראַך פֿון אַשכּנזישע ייִדן. מען רעדט זי איבער דער וועלט. זי איז אַ געמיש פֿון דײַטשישע דיאַלעקטן, העברעיִש, אַרמעניש און סלאַווישע שפּראַכן, און שפּורן פֿון רומעניש. זי ווערט געשריבן מיט העברעיִשע אותיות. דער אָפּשטאַם פֿון דער שפּראַך איז די אַשכּנזישע קולטור, וועמענס וואָרצלען גרייכן ביזן 10טן יאָרהונדערט אין רײַנלאַנד. דערנאָך האָט זי זיך פֿאַרשפּרייט אין מיזרח־אייראָפּע און צענטראַל־אייראָפּע, און אפֿשר אין אַנדערע קאָנטינענטן. אין די אַלטע איבערגעבליבענע מקורים ווערט זי באַצייכנט ווי די שפּראַך פֿון אַשכּנז. דער טערמין ייִדיש איז נישט געוואָרן מער געוויינטלעך און פֿאַרשפּרייט ביז אַרום דעם 18טן יאָרהונדערט.