Altay dilleri ailesinin bir koludur, Latin alfabesiyle yazılır ve kökleri Orta Asya'ya dayanır.
Türkçe (Türkçe), İstanbul Türkçesi olarak da anılır ve Türk dilleri arasında en yaygın konuşulanıdır. Güneydoğu Avrupa'da (çoğunlukla Doğu ve Batı Trakya'da) yaklaşık 10-15 milyon kişi ve Batı Asya'da (çoğunlukla Anadolu'da) 60 ila 65 milyon ana dili konuşuru tarafından konuşulur. Türkiye dışında Almanya, Bulgaristan, Makedonya, Kuzey Kıbrıs, Yunanistan, Kafkasya ile Avrupa ve Orta Asya'nın diğer bölgelerinde büyük konuşur toplulukları bulunmaktadır. Türkiye üye bir devlet olmamasına rağmen Kıbrıs, Avrupa Birliği'nden Türkçeyi AB'nin resmî dili olarak eklemesini talep etmiştir. Batıda, Osmanlı İmparatorluğu'nun idari ve edebî dili olarak kullanılan Türkçe çeşidi olan Osmanlı Türkçesinin etkisi, Osmanlı İmparatorluğu'nun genişlemesiyle yayılmıştır. 1928'de, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarındaki Atatürk reformlarından biri olarak, Osmanlı Türkçesi alfabesi Latin alfabesiyle değiştirilmiştir. Türkçenin ayırt edici özellikleri ünlü uyumu ve yaygın eklemeliliktir. Türkçenin temel sözcük dizilişi özne-fiil-fiildir. Türkçede isim sınıfları veya dilbilgisel cinsiyet yoktur. Dil, güçlü bir T-V ayrımına ve saygı ifadelerinin kullanımına sahiptir. Türkçede, hitap edilene karşı farklı nezaket, sosyal mesafe, yaş, saygı veya samimiyet düzeylerini ayırt eden ikinci kişi zamirleri kullanılır. Tek bir kişiye saygı göstermek için başka kişi zamiri ve fiil biçimleri kullanılır.